வருடந்தோரும் இசை வாத்தியக்கருவிகளைச் செய்யும் கலைஞர்களை கௌரவித்து பரிவாதினி நடத்திவரும் விழாவில் நாகஸ்வரம் செய்கலைஞன் ரங்கநாத ஆசாரியின் நூற்றாண்டையொட்டி அவரது மகனுக்கு விருது வழங்கித் தங்களை கௌரப்படுத்திக்கொண்டார்கள்.

நவம்பர் 30, 2019 நடந்த அவ்விழாவில் ‘வெளி’ப்பார்வையாளனாய் சிற்றுரை வழங்கினேன். அதன் கானொளி பரிவாதினியின் யூ–டியூப் தளத்தில் உள்ளது. கீழேயும் கொடுத்துள்ளேன். அக்கானொளியில் என் பேச்சு ராம் அறிமுகம் செய்து பொன்னாடை வழங்கியபின்னர் சில நிமிடங்கள் வருகிறது.

கானொளி சுட்டி: https://www.youtube.com/watch?v=LxgatEHrJvE

என் உரையின் சாரம் பின்வறுமாறு.

நான் பிறந்த ஊர் குடவாசல். சுற்றி திருச்சேரை நாச்சியார்கோயில் திருநாகேஸ்வரம் ஆண்டாங்கோயில் அய்யம்பேட்டை வலங்கைமான் பாபநாசம் கொரடாச்சேரி இஞ்சிக்குடி மன்னார்குடி… இன்னும் கும்பகோணத்தையே சொல்லவில்லை… எங்கு கேட்டாலும் நாகஸ்வரம் ஒலித்துக்கொண்டிருந்த காலம். அது அந்தக் காலம்… என்கிறேன். ஏதோ நூற்றாண்டுகள் தள்ளிய மூதாதையர் காலம் போல. நான் சொல்வது எழுபது எண்பதுகளில். யார் பெயரையோ இனிஷியல்கள் மட்டும் பெரிதாகத் தைக்கப்பட்டிருக்கும் குஞ்சம் வைத்த வர்ண அழுக்கு ஜமக்காளங்கள் விரித்த தாத்தா வீட்டுத் திண்ணையில் சிறுவனாய் சிதறியிருக்கும் மஞ்சள் அரிசி சந்தனம் வெற்றிலை இவற்றில் முட்டி பதிய நாகஸ்வரத்தின் எச்சில் ஓடையாய் ஒழுகும் ஒலிவாய்க்கு அருகில் என் வலக்காது (எதிர் பக்கம் அமர பயம். தவில் குச்சி அடித்துவிடும்). பார்வை திரும்புகையில் அந்த ஒலிவாயே பெரிய லௌட்ஸ்பீக்கர் போல பதிந்துவிட்ட மனக்காட்சி. அந்தக் கேள்வி ரசனை மட்டுமே இன்று இங்கு மேடையேறிப் பேச முனைகிறது. எனக்குப் பாட வராது. பிழைத்தது இசை.

போதும் பூர்வ பீடிகை. இதற்கே ஐந்து நிமிடங்கள் ஆகிவிட்டது…

நல்ல பந்தோ மட்டையோ இல்லையேல் கிரிக்கெட் இல்லை. நல்ல அடுப்பு இல்லையேல் நளன் இல்லை. சுவர் இல்லையேல் சித்திரம் இல்லை. நம்பகமாக வேலை செய்யும் நல்ல கடிகாரங்கள் வந்த பிறகே மாலுமிகளால் உலகம் உருண்டை என்கிற நிருபணத்தை உலகோர் ஏற்க வழங்க முடிந்தது. அதற்கு முன்னால் கொலம்பஸ் இந்தியர்களைக் காண விரும்பி சரியான கடிகாரங்களோ காந்த புலம் காட்டிகளோ இல்லாமல் தான் கண்டடைந்தவர்களை இந்தியர்கள் என்றார். கொலம்பஸ் அன்று சொன்னது இன்று சரியாக வரலாம். இன்று நிறைய புலம்பெயர்ந்த இந்தியர்கள் இருப்பதால் அமெரிக்கா இந்தியா போலத்தான்.

Continue reading

அன்புள்ள ஆசிரியருக்கு,

சமீபத்தில் உங்களுடைய அமெரிக்க தேசி நாவலை வாசித்த பாதிப்பில் என்னுரையை முகநூல் பக்கத்தில் பகிர்ந்த பதிவை உங்களுக்கு அனுப்பலாமா வேண்டாமா என்று வெகுநேரம் யோசித்து இப்போது அனுப்புகிறேன். புத்தகத்தை எழுதியதற்கு நன்றி. அருமையான அனுபவத்தைக் கொடுத்தது.

இப்படிக்கு,
விஷ்ணுப்ரியா
__

அமெரிக்க தேசி — நான் முழுவதுமாய் வாசித்த முதல் தமிழ் நாவல். அருமையான படைப்பு. எனது வாசிப்பனுபவத்தை பகிர நினைக்கிறேன்.

அதற்குமுன், தாய்மொழி தமிழ் என்றாலும் பள்ளியிலோ கல்லூரியிலோ தமிழே படிக்காமல் வளர்ந்தவள் நான். வீட்டில் அம்மா பயிற்றுவித்தது தான். அதுவும் வியாழந்தோறும் காலை ‘துக்லக்’ படிப்பதற்க்காகக் கற்றுக்கொண்டேன். நாவலை பற்றி பேசுவதற்கு முன் இந்த பேச்சுத் தேவைதானா என்றால் – இரண்டு காரணங்கள். முதலாவது, எச்சரிக்கை – சொல்பிழை, எழுத்துப்பிழை இருக்கலாம். இல்லை, நிச்சயமாக இருக்கும் என்றே நினைக்கிறேன். மற்றோன்று பிறகு சொல்கிறேன்[**].

அமெரிக்க தேசி — இது ஸ்ரீரங்கத்து தேசிகனின் கதை. தேசிகன் என்கிற “தேசி” 25 வயது ஸ்ரீரங்கத்து இளைஞன். பிறந்தது முதல் முதுகலை படிப்பு முடித்து வேலை வரை அனைத்துமே ஸ்ரீரங்கத்தில் தான். அதி புத்திசாலி. (உலக)இலக்கியம், (உலக) இசை, இதிகாசம், புராணம், அறிவியல், பொருளாதாரம், தத்துவம், ஆழ்வார் பாசுரங்கள் என பன்முக அறிவு. தகவல் வெள்ளத்தை அறிவெனக்கருதாத தெளிவு வேறு. வசீகரன். பெண்களை கரெக்ட் செய்வதெல்லாம் தேவையே இல்லை. தானாகவே விழுந்துவிடுவார்கள்.

முதுகலை இயற்பியல் படிப்பு முடித்து அங்கேயே நல்ல வேலையும் கிடைத்துவிட்டது. நல்ல காதலும் அமைந்திருந்தது. ஆனாலும் போதவில்லை. சாதிக்கவேண்டி பி.எச்.டி படிப்பிற்காக வீட்டையும் காதலையும் துறந்து சுயத்தைத் தேடி அமெரிக்கா செல்கிறான்.

இந்த நாவலில் பிடித்தவை என்றால் ஏராளம். அதில் ஒன்று கதாநாயகநின் அகப்போராட்டங்களை பற்றிய நுண்ணிய சித்திரம். புறத்தை மட்டும் கண்டால் — இவனுக்கெல்லாம் என்னடா கேடு என்பது போலத்தான் இருக்கும் தேசிகனின் வாழ்க்கை. உள்ளூரிலும் சரி. அமெரிக்காவிலும் சரி. அவனுக்கு வெற்றிக்குமேல் வெற்றி என்று தெரிந்தாலும் அவனது மனத்தில் ஏற்படும் சஞ்சலங்களை தடைகளை ஏமாற்றங்களை அவன் எப்படி ஹேண்டில் செய்து தன்னை தானே அறிந்து கொள்கிறான் என்பதை அட்டகாசமாய் விவரித்துள்ளார் ஆசிரியர். நகைச்சுவைக்கு குறைவேயில்லை. சிரித்து கொண்டே இருக்கலாம். கடைசீ சாப்டர்ஸில் தான் கொஞ்சம் வளவள கருத்துக்கள் என தோன்றுகிறது.

Continue reading

நாவிதர் மொட்டை அடித்துவிடத் தயங்குகிறார். சொற்ப வயதாங்கில் எதுக்கு சாரே… கொஞ்சந்தானே சாரே இருக்கட்டுமாகிலே… ரஜினி ஸ்டைலா இருக்கங்கில் யோஜிக்கறன் யாண்… அப்பிடியே நிமிட்டா செதுக்கி விட்டு வைக்கிறனே… ரெம்ப எடுக்காங்கில் லேடிஸுக்குலாம் பிடிக்காது சாரே… நீங்கள் எதுக்கும் உங்கன வீட்டில் மேடத்த ஒருடைம் கன்ஸல்ட் பண்ணி… பின்ன இந்த உன்னி ஒங்களப் பின்னி… ஏதேதோ சாக்குபோக்கு சொல்கிறாரே ஒழிய மழிக்க மறுக்கிறார்.

முழுவதும் மழித்துவிட்டால் கேசம் வளர்ந்து சிகை மீண்டும் இன்றிருக்கும் அதே நிலைக்கு வருவதற்கு ஒரு வருடமாகலாம். அதுவரை அவரை நாடத் தேவையில்லை. அவர் வரும்படிக்குப் பங்கம். ஆங்காங்கே நுணிப்புல் நறுக்கி கிருதா மட்டும் திருத்தி (சவரம் தனி) பின்மண்டையில் அடியே கோடு போட்டு உத்திரணியால் டெட்டால் நீர் தெளித்துப் பின்னழகு புரிய பெருமாளாக்கிக் கண்ணாடி காட்டி அனுப்பிவைத்தால் ஆயிற்று. மாதமொருமுறை சிகையலங்கார உற்சவத்திற்கு நாம் பரம பாகவதோத்தமரான அவரையே நாட வேண்டியிருக்கும். வருடம் முழுவதும் அவரது வருமானம் நம் முடிபோல வளரும்.

நாவிதரின் வியாபார உத்தி… ஒரே மொட்டைக்கு ஆயிரம் ரூபாய் தரமாட்டோம் ஆனால் பத்து முடி திருத்தத்திற்குத் தலைக்கு ஒருமுறை நூறு ரூபாய் தரத் தயங்கமாட்டோம். வருடம் முழுவதற்கும் ஆயிரம் ரூபாய் மட்டுமே என்பதால் நாவிதர் மொட்டை அடித்துவிடத் தயங்கும் வியாபாரத்தில் பெரும் அநியாயமில்லை என்றுமே கருதுவோம்.

மருத்துவமனைகளும் அவற்றைப் பராமரிப்பவர்களும் இன்று இதே உத்தியைக் கையாளத் தொடங்கிவிட்டனர்.
Continue reading